Blogs

HockeyNerd Frederique Passier

Uiteraard is zij ook 1 van de #powergirls in de hockeysport. Frederique Passier heeft de passie, past deze toe en gaat er voor de volle 100% voor, zowel als speelster als trainer. Ze blogt er ook nog eens over. #Mustread dus:

De zaalschoenen mogen weer terug de kast in. Prijzen zijn verdeeld en we gaan weer verder op het veld. Wat vonden we nou van de zaal? Een rommelig seizoen met MD1 omdat ik veel mistte in combinatie met het spelen bij MOP. Uiteindelijk zonder resultaat, we liepen de promotie naar de Hoofdklasse mis. Daar stonden we dan. Gewonnen van Rotterdam maar uiteindelijk stonden zij te juichen en te springen. Op één doelpunt verschil staat niet MOP, maar Rotterdam volgend jaar in de Hoofdklasse zaal. Waar het mis is gegaan? Een eerdere wedstrijd, waarin we absoluut ons niveau niet hebben gehaald als ploeg. Een wedstrijd waarin de individuen van MOP tegenover een collectief stonden. Iets wat natuurlijk dodelijk is in het zaalspelletje. Doordat we eerder door het ijs waren gezakt stonden we nu met lege handen. Jankend en scheldend. Maar we konden niemand anders dit kwalijk nemen dan onszelf.

Nog geen dag later kwam de groep weer samen en wisten we niet waar we aan begonnen. Een geheime teamtrip met MOP Dames 1 met als doel: “Trouble the comfortable, comfort the troubled!” Wekenlang waren we bestookt met allerlei cryptische hints over warmtehuishouding, kaart lezen en het bouwen van eigen tenten. Een lichte paniek ontstond toen de paklijsten werden doorgestuurd waardoor we beseften dat dit toch geen hockeytripje ging worden naar de Spaanse zon. Nou… dat gebeurde inderdaad niet.

Het werd een trip naar de Ardennen onder leiding van de Dutch Survival Club en de Talentenacademie. Alle vooraf verstuurde cryptische hints bleken werkelijk nodig te zijn. Wandelroutes door het heuvelachtige gebied van ongeveer 20 km per dag met zo’n 15 kilo op de rug. ‘Slapen’ (lees: wakker liggen met je ogen dicht) in de buitenlucht, zelf eten maken en allerlei spellen waarin onze ‘survival skills’ naar boven kwamen. Het werd uiteindelijk een ongelofelijk zware trip zowel fysiek als mentaal waar we als team heel sterk zijn uitgekomen. Emotionele confrontaties en echt tot het gaatje gaan. Met een spetterende afloop vierden we onze belangrijkste teamoverwinning tot dan toe. Met bloed, zweet en tranen stonden we twee dagen na terugkomst alweer samen op het veld voor de eerste buitentraining. Klaar om te rammen! Nu lachen we er nog vaak om. Wanneer iemand weer zeurt omdat het koud is of ergens de kleedkamers smerig zijn… “Weet je nog in de Ardennen? Dat je aan een boomstam moest hangen om je behoefte te doen?! Dat was pas koud en smerig”. Het heeft uiteindelijk ons team veel meer gebracht dan een cliché tripje naar een warm oord waarbij je niet meer ziet dan een hotelkamer en een hockeyveld.

Wat betreft MD1 vond ik het een vreemde zaalperiode. Het blijft gek dat je niet speelt om de prijzen, ook voor de kids. Een mening die ik mijn vorige blog ook heel duidelijk heb uitgesproken. Een andere reden is omdat ik regelmatig competitiedagen heb gemist vanwege het spelen bij MOP. Daarom heb ik ongelofelijk veel zin om weer buiten te beginnen. Een vast ritme waarin ik de meiden gewoon weer vier keer per week ga zien en we verder kunnen werken aan de individuele en teamambities. Was de zaalperiode dan zinloos? Natuurlijk niet. Als ik nu zie hoe gemakkelijk de meiden tactische situaties herkennen en hoeveel sneller ze keuzes kunnen maken geeft mij dat enorm veel energie om weer aan de bak te gaan. Maar dan wel met lekker liften, flatsen en slaan.

De zaalstick gaat dus voorlopig weer de kast in en we blikken terug. Hartstikke leuk hoor dat ik mezelf goed ontwikkeld had en nieuwe dingen had geleerd die ik kon gebruiken op het veld… Maar op dat moment zou ik alles hebben ingeleverd voor de plek in de Hoofdklasse. Je speelt op dit niveau omdat je ook gewoon wil winnen. Nu een paar weken later kan ik die ontwikkeling wel omarmen. Ik merk dat ik meer durf en aanvallender speel. Wij beseften ook dat de teleurstelling ons als groep juist heel sterk heeft gemaakt richting de tweede seizoenshelft op het veld.

Het is nu tijd om verder te gaan waar we gebleven waren, nog grotere stappen maken. Individueel is iedereen bezig met het zoeken naar manieren om zichzelf nog beter te maken voor ons teamdoel. Wat betekent dat voor mij? Bewuster trainen, sneller en sterker worden. Daarom ben ik samen met een teamgenootje begonnen bij Team Ling Ho, een kickboxing gym in ‘s-Hertogenbosch, waar we iedere maandag staan te rammen. Fantastisch voor het voetenwerk en een ideale combinatie van kracht en conditie. Maar eigenlijk is mentaal nog veel belangrijker in de komende weken. Iets wat wij mee kunnen nemen van zowel de zaalperiode, als onze trip naar de Ardennen. We zullen grenzen moeten verleggen, lastige situaties moeten accepteren en offers leren maken. Want één ding weten wij heel zeker. Dat gevoel van ‘net-niet’, het zelf laten liggen… Dat willen wij NOOIT meer. Maar ja… Woorden zijn natuurlijk nog geen daden. Komende weken moeten we dat gaan bewijzen aan elkaar, voor elkaar maar vooral met elkaar.

Keep you posted!

Hockeynerd

Leave a Reply