There is no I in team – Phile Govaert

Het is alweer drie maanden geleden sinds mijn tour in Europa, maar ik ben nog niet klaar met werken voor het Junior National Team! Nee daar schijnt geen einde aan te komen, en dat is maar goed ook.

Nadat ik een maand lang in Spanje heb lopen werken aan mijn conditie, ben ik, zodra ik weer in Amerika was, naar een veld gegaan om weer even dat bal en stick gevoel te krijgen. Inmiddels heb ik alweer een volle maand achter de rug met niet al te veel trainen, maar grappig genoeg wel veel coachen.

Om mijn ouders financieel te helpen met mijn dure hobby, al dat op en neer vliegen voor het National Junior Team, ben ik begonnen met training geven op twee verschillende clubs. De ene een hele Amerikaanse, waar getraind wordt op een voetbalveld, dik gras met zwarte rubberen korrels en waar de bal hobbelt en met het tempo van een slak vooruit gaat. En meisjes die komen opdagen zonder stick. Ja.. zonder stick!

Dus wat doet de club daar aan? Die hebben een rugzak vol met plastic sticks in een garage liggen die ze uitdelen voor de training zodat iedereen een stick kan gebruiken. En dan het leukste nog. Dan ben ik dus bezig met training geven en dan komt er een moeder het veld op lopen; “excuse me, my daughter borrowed one of your sticks but she is a lefty, does that matter?”. En dan moet ik uitleggen aan alle vaders en moeders dat het niet uitmaakt of je links- or rechtshandig bent, iedereen gebruikt dezelfde stick.

Het ergste van alles is als ze wedstrijdjes spelen. Dit zijn kinderen in de F tot E leeftijd en ze spelen al op een vol veld. Ik denk dat ik niet veel daarover hoef te zeggen behalve dan dat het een chaos is: iedereen dendert op de bal af als vliegen op stront, waardoor je regelmatig situaties krijgt waarbij er op zijn minst 7 tot 10 sticks tegelijk op elkaar aan het hakken zijn in de hoop dat iemand een bal raakt.

De andere club waar ik training geef daarentegen is een van de weinige clubs in de VS met een echt astroturf (water)veld, en geloof me, in Amerika zijn die dingen zeldzaam. Voordat deze club bestond was de dichtstbijzijnde club met een astroturf veld voor ons 3 en een half uur rijden. Het training geven hier is veel leuker, aangezien het dus op een ‘echt’ veld is en alle kinderen ook echt gemotiveerd zijn om te hockeyen en gretig zijn om te leren. Daarnaast heb je natuurlijk nog mijn eigen High School team. De coach van dit team is toevallig ook een Nederlander en samen met hem coach ik het team wat nogal een grappige ervaring is aangezien ik overdag met deze meisjes in de klas zit en dan na school op het veld sta om hun training te geven. Voor deze trainingen ontvang ik overigens geen financiële bijdrage maar ‘community service hours’ die ik nodig heb om volgend jaar eindexamen te kunnen doen.

Naast al dat coachen ben ik natuurlijk aan het rennen om mijn conditie op pijl te houden voor de eerstvolgende Junior National Team training waarvoor ik, terwijl ik dit aan het typen ben, in het vliegtuig zit. En daar zal je waarschijnlijk over horen in mijn volgende blog die uitkomt in de november editie.

PS

Wil je Phile een handje helpen met zijn kosten voor de trainingen (in totaal moet hij  € 5.000,- betalen voor 5 trainingen en 5 vluchten van NY naar CA) doneer dan. Ieder beetje helpt. #teamworkmakesthedreamwork

https://crowdfundingvoorclubs.nl/hockeysupportgroup/goal/view/teamwork-makes-the-dream-work