Phile Govaert, teamwork makes the dream work..

Hockey is in Amerika een echte meisjessport. Meisjes spelen op high schools en universiteiten, vooral in het noordoosten, in en rond Pennsylvania. In het collegehockey gaat best veel geld om. Colleges hebben meerdere trainers in vaste dienst en er wordt dagelijks op een professionele manier getraind. Het mannenhockey is een heel ander verhaal. Tegenover de 100.000 hockeysters (alleen Nederland heeft meer speelsters!) staan niet meer dan 500 hockeyers – in een land met 320 miljoen inwoners. Jongens mogen niet (mee)spelen op highschools en er zijn geen college teams voor hockeyende mannen.

Op school ben ik inmiddels officieel “banned from the field” omdat ik een jongen ben. Drie jaar geleden, toen de regels voor niemand erg duidelijk bleken, kon ik nog gewoon meedoen – met een rokje aan, want ik mocht niet verschillen van de meisjes, haha.  Maar toen de New York State Public High School Athletic Association (NYSPHSAA) er lucht van kreeg dat er in Rye een jongen op het veld stond, hebben ze er flink werk van gemaakt om mij weer van dat veld af te krijgen. Ik vind het heel jammer dat ik niet mee mag doen, niet alleen omdat ik het leuk vind om te hockeyen, maar vooral ook omdat sporten op school gewoon heel leuk en gezellig is: je komt uit voor jouw school en dat heeft iets speciaals. Sinds vorig jaar heeft Rye een Nederlandse hockey coach in dienst. Ik probeer nu om als assistant coach het veld op te mogen maar ook dat wordt een zware dobber: ik zou als hulpje van de coach wel het veld op mogen (omdat er geen regels zijn die dat verbieden), maar dan mag ik in geen enkel geval een stick vasthouden (want dan ben ik een hockeyer en dan val ik onder de regel dat ik het veld af moet). Zo dus. Misschien moet ik tijdens het schoolhockey seizoen maar gewoon wedstrijden gaan fluiten – dan doe ik toch nog iets met hockey en kan ik wat bijverdienen om mijn trainingen in Californië te betalen. http://lohud.us/2oxvMoU

Wat er dan wél voor mij te hockeyen valt?

In Moorpark bij Los Angeles hockeyen zonen van de mensen die rond de Spelen van 1984 een aantal clubs hebben opgericht. Verder heb je wat expats in steden als New York en Boston die zijn blijven hockeyen en ‘adult’ leagues hebben opgezet. Mijn redding is Rutger Wiese’s East Coast High Perfomance (ECHP) team: jongens van over de hele East Coast (van Boston tot Virginia Beach zeg maar) die met enige regelmaat bij elkaar komen voor intensieve trainings-weekeinden. Het zijn eigenlijk allemaal Amerikaanse jongens die om wat voor reden ook (ooit in het buitenland begonnen of een stick opgepakt omdat hun zusje hockeyt) de smaak te pakken hebben en niet van plan zijn hun stick neer te leggen omdat de school hen verbiedt te spelen. Dit is mijn 4e jaar bij ECHP en er komen steeds meer spelers bij. Met een beetje geluk komen er binnenkort regionale trainings centra zodat we minder ver hoeven te reizen en meer jongens zich aan kunnen sluiten. Ook bestaat er een officieel Team USA voor mannen, al is dat terug te vinden op de 28ste plaats op de wereldranglijst, achter landen als Oekraine en Tsjechoslowakije. Rutger (Wiese, Red.) is sinds begin dit jaar aangesteld als bondscoach en ik weet zeker dat hij er alles aan gaat doen om Team USA de komende jaren power te geven. In maart heeft Rutger mij uitgenodigd om mee te komen trainen met Team USA. Daarvoor moet ik dan wel iedere maand naar Californië! Geld is er niet en het programma voor jongens is op dit moment nog 100% self-funded (kosten voor trainingen en verblijf komen voor eigen rekening), maar het is een prachtig avontuur en ik wil er echt alles aan doen om er iedere maand bij te kunnen zijn. Over een paar jaar krijg ik mijn U.S. paspoort en hopelijk ben ik dan goed genoeg om geselecteerd te kunnen worden voor het nationale team.

Noot van redactie: Help jij Phile ook zijn droom waar te maken? Klik dan op onderstaande link en doneer!!

http://crowdfundingvoorclubs.nl/hockeysupportgroup/goal/view/teamwork-makes-the-dream-work