Janneke Schopman & Rutger Wiese, Bondscoaches USA Fieldhockey met NL roots

Beiden speelden ze jarenlang tophockey. Schopman bij o.a. HC Rotterdam, HC Den Bosch en in het Oranje Elftal NL Dames. Wiese bij o.a. HC Bloemendaal en Groningen. Na deze topcarrières ging het rap. Van tophockeycoach, werden ze allebei benoemd tot Bondscoach. In de Verenigde Staten wel te verstaan. Janneke Schopman bij de dames en Rutger Wiese (die er al langer zat) bij de heren. Is dat de American Dream?  Wij vroegen het ze..Bondscoach van team USA Field Hockey, hoe wordt je dat?

Janneke: Bondscoach worden werd ergens een droom toen ik een paar jaar gestopt was als speelster. Coachen is mijn passie en waarom dan niet de uitdaging zoeken op het hoogste niveau. Bondscoach van je eigen land is natuurlijk een hele eer, maar ik keek in 2013 vooral naar andere landen, om te leren van een andere cultuur, speelstijl en om te kijken of een top 10 land een top 5 land zou kunnen worden en een titel zou kunnen winnen. Ik heb wat algemene gesprekken gevoerd toen en via via kwam ik in gesprek met Craig Parnham en werd door hem aangesteld als assistent bondscoach. Na de Spelen van Rio besloot Craig om terug te treden als hoofdcoach en werd ik naar voren geschoven. Ik heb er niet lang over na hoeven denken, Amerika is een geweldig sportland, de spelersgroep gedreven en de jeugd talentvol. Natuurlijk zijn er altijd uitdagingen, zeker in vergelijking met een hockeyland als Nederland, maar daar loop ik niet voor weg.Zoals? Janneke: Denk bijvoorbeeld aan logistiek, geen competitie voor senioren en geen financiële support voor de jeugdprogramma’s (alle jeugdprogramma’s in de VS zijn self-funded, Red.).

En jij Rutger? 

Rutger: Ja, goeie vraag: hoe wordt je bondscoach van de USA? Ik ben natuurlijk al heel lang in de USA en heb op verschillende momenten periodes meegeholpen bij de heren/jongens lijn. In 2013 werd ik manager bij de heren, daarna assistent coach in 2015 en in 2016 coach van USA U21. Vlak voor Kerst werd ik gebeld door de CEO, Simon Hoskins, of ik geïnteresseerd was om Bondscoach te worden bij de heren. Na er even over te hebben nagedacht (ik had in Oktober bij de bond aangegeven dat ik het liefst doorga bij de jeugd) heb ik uiteindelijk ja gezegd.Wat zijn de verschillen met NL (als coach en als speler)? Rutger: Eigenlijk zijn de verschillen enorm met Nederland: a) het land is natuurlijk heel groot wat heel veel reizen betekent voor coaches en spelers, b) Ik vind de work ethic in de USA en de bereidheid om hard te trainen wel speciaal. In Nederland zijn we natuurlijk technisch en tactisch veel verder.

Janneke: Waar in Nederland sport rondom clubs is georganiseerd, is dat in Amerika rondom de colleges. College hockey is alleen voor vrouwen. Een goede ontwikkeling is dat meisjes steeds jonger gaan hockeyen, er is inmiddels een U10 divisie, en er komen steeds meer clubs. De sport is echter wel gecentreerd in bepaalde delen van het land, in sommige staten is het zeer populair en zijn er volop mogelijkheden in andere staten wordt er niet of nauwelijks gehockeyd. Speelsters (of ouders) hebben vooral als doel om voor een college team gevraagd te worden (met een full scholarship) met een goede opleiding en als het kan een goed hockey programma. Helaas is er geen georganiseerd volwassen hockey, na college ben je als speler min of meer gedwongen te stoppen, tenzij je voor het National Team wordt geselecteerd of in het buitenland gaat hockeyen. Hier zit een grote uitdaging als hockeybond. Sinds de tijd dat ik hier ben,  heb ik veel aandacht gegeven aan de U17, U19 en U21 teams om zo de toevoer voor het nationaal team te waarborgen en niet afhankelijk te worden van alleen de colleges. Waar je als speler in Nederland langer de tijd hebt, ik werd zelf pas geselecteerd voor het Nederlands team toen ik 24 was, moet je het hier eigenlijk in 1x goed doen omdat er simpelweg geen of nauwelijks alternatieven zijn.

Rutger, zoals Janneke beschrijft en jij zelf ook al in een eerder interview met HockeyStyle aangaf (voorjaar 2012) is het in de VS voor jongens en mannen bijna onmogelijk om te hockeyen. Hoe stel je dan een team samen en zie je wellicht in de toekomst nog een verandering voor de hockeysport?

Rutger: Ik vind dat het langzaam meer mogelijk wordt om te hockeyen voor de jongens en mannen. Maar we zijn er nog lang niet. Aan de East Coast zie je wat mij betreft de eerste contouren hoe het eruit zou moeten zien: een redelijke competitie rond de grote steden, bijvoorbeeld de league rond New York. Of rond Boston in de zomer. Die competities moeten worden uitgebouwd en op termijn natuurlijk met elkaar worden verbonden. Verder zijn we High Performance regio’s aan het inrichten, zodat de beste jeugd en mannen op een hoger niveau kunnen trainen.

De USA Field Hockey dames zijn goed op weg en hebben tijdens de Olympische spelen aardig een handtekening neergezet. Nu gaan ze in de HWL (Hockey World League) hun plek neerzetten voor de aankomende spelen en het WK. Wat is the road to?Janneke: We willen graag beter worden en laten zien wat we kunnen. We hebben afscheid moeten nemen van een aantal zeer goede spelers en ik verwacht dat we wat tijd nodig hebben om op het niveau van de Spelen terug te komen. Dat gezegd hebbende, de afgelopen 2 maanden word ik vrolijk van de ontwikkeling van sommige ervaren spelers die echt gaan opstaan, maar ook van de jongere spelers die nadrukkelijk aan de deur kloppen. De Vintage Hawke’s Bay Cup (4 landen toernooi dat van 13 Maart tot 9 April jl. werd gehouden in NZ, Red.) was voor ons een geweldige kans om met een nieuwe groep wedstrijdervaring op te doen. 6 speelsters hebben daar hun debuut gemaakt en broodnodige wedstrijdervaring opgedaan, de jongste was 17. De wedstrijden tegen landen als Nieuw-Zeeland, Australie en Japan, hebben ons ook informatie gegeven waar we precies staan en waar we specifiek mee aan de slag moeten voor WL3, al met al een succesvolle trip.

De USA Field Hockey mannen staan nog niet zo duidelijk op de kaart als de dames. Wat is jouw road to (Olympics/WK) en hoe ga je je hiervoor kwalificeren en voorbereiden? Rutger: Bij de heren moeten we vooral de tijd nemen en stap voor stap omhoog in de world rankings. De eerste stap hebben natuurlijk gezet bij WL2 in Trinidad waar we met een 3e plaats het beste resultaat ooit hebben neergezet. Verder gaan we heel veel aandacht besteden aan de jeugd. We hebben een nieuw traject voor de jeugd nationale teams opgezet wat een eerste stap moet worden om betere spelers af te leveren bij het nationale team. Dat gaat alleen wel een aantal jaren duren (kijk bijvoorbeeld naar AJAX). Dit zijn eerste stappen en ik hoop dat samen met mijn coaching staff verder uit te bouwen de komende Jaren.

Janneke, zoals je net al duidelijk aangaf: in de VS is het na je college of university moeilijk, zo niet onmogelijk om door te hockeyen tenzij je bij het nationale team hoort. Die smalle top, verwacht je daar op termijn verandering in?  We proberen hier verandering in te brengen, maar het is zeker lastig. Met de oprichting van het Development Team (het schaduwteam, Red.) hopen we een brug te creëren tussen het college hockey en het National Team, of dit een deel van het antwoord is moet uit de toekomst blijken.

 

 

Editors: Maryse Govaert & Francisca Blanco 
Pictures: USA Fieldhockey, Mark Palczewski